....Санаа алдсан сэтгэлийн хуй
Салхи болон тэнгэрт хүрээд
Эмзэг тэнгэрийн зүрхийг гижигдэн
Эхэр татуулан нулимс унагаана
Анхных бишээ бороо чи
Ахиад л гуниг татууллаа
Дураар урсах нулимсыг нуун
Дусал бүрээрээ намайг хучна
Одоо болноо дахиад л биш шүү
Олон удаа өөртөө амалсан
Атгахан зүрхэнд тийм их зай байхгүй
Арга ядан цохилж байна
Элэгдэж хуучирсан эзэнгүй сандалаа
Энд тэндгүй л авч явна
Зориж ирээд суух хүн алгаа
Зөрөөд явах нь дэндүү олон
Өчигдөр өнөөдөр маргааш
Энэ бүхэн энэ тэнцүү байхад
Амьд яваа хэн ч гэлээ
Амьсгалж байгаагаа ч үл мэднэ
Хэзээ ч ирээгүй хэзээ ч яваагүй
Хэнд ч өгөөгүй хэнээс ч авахгүй
Эхлэл нь сүүлийнх юм шиг
Төгсгөл нь үхэл юм шиг....

яаг одоо энд.................